GV Digitaal

Deelnemen aan een Pro-Am,
zet het op je bucket list!

Kortverhaal

door Back Spin

Ik speel zelden met de Lotto maar vorig jaar heb ik toch eens het grote lot gewonnen. Door een ongelooflijk toeval kon ik meteen na de Ryder Cup deelnemen aan een echte Pro-Am wedstrijd. Dat kwam zo: mijn baas had een nieuwe wagen gekocht, een zware Duitse volbloed met flink wat pk’s onder de motorkap. (Sorry, onze hoofdredacteur wil geen verdoken reclame.) Samen met de papieren van zijn bolide kreeg hij een ‘wild card’ om met de beste Europese spelers mee te spelen op Le Golf National bij Parijs. Maar joepie, op het allerlaatste moment was hij verhinderd, en moest ik voor hem inspringen.

Daags voor de wedstrijd werd ik rond de middag aan de Gare du Nord afgehaald en met een promotiebusje naar het chique hotel in Saint Quentin gebracht. De jolige hostessen aan het onthaal spraken me vriendelijk aan met de naam van mijn baas, maar dat vond ik niet erg. Ik had besloten daar niet moeilijk over te doen, om niet het risico te lopen terug naar huis gestuurd te worden.

 

Op mijn kamer stond een flesje Veuve Cliquot in een zilveren koelemmer klaar en op het bed lag een prachtige tricolore Ryder Cup polo geëtaleerd. Op het bureau zag ik een doos met splinternieuwe logoballen en een voucher om in de Pro Shop een paar golfschoenen af te halen. Zo’n schoenen zonder veters en een schroefje achteraan. Wow, dat begon goed!

 

Nadat ik mijn valiesje had uitgepakt, zocht ik het restaurant op. Daar maakte ik kennis met enkele andere geluksvogels, die blijkbaar allemaal onlangs een nieuwe auto van datzelfde merk gekocht hadden. Ik zweeg in alle talen over mijn overjaars Peugeootje.

 

Na een verrukkelijke, lichte lunch werden we naar het onmetelijk grote oefenterrein gebracht. Aan een van de honderd posten van de driving range, vond ik mijn clubs terug, glinsterend opgeblonken en keurig geschikt in een nieuwe golfzak. Spijtig genoeg met de naam van mijn baas erop, maar ja! Ik sloeg twee emmertjes ballen weg. Dat ging redelijk goed. Ik trok met een prettig gevoel naar de putting green, waar tientallen gasten geconcentreerd aan het oefenen waren. Putten op die greens was een ontnuchterende ervaring! Ik mikte naar een vlaggetje op een afstand van ongeveer vijf meter, maar mijn bal rolde meters verder en dwarrelde helemaal naar rechts. Een stimp rating van 13! Dat is gladder dan een biljart. Voorzichtig dus. Ik oefende nog een kwartiertje maar vond niet echt het juiste gevoel. Dan maar de bunkers eens uitproberen. Ik dook in één van die vergeetputten en keek aan tegen een muur van zand. No way dat ik mijn bal daaruit zou krijgen. Een glimlachende pro kwam mij ter hulp en toonde mij hoe ik met open club en veel lef, voluit moest zwaaien. Op de chipping green ging het beter. De begeleiders hielpen ons met een engelengeduld, waarvan ik het bestaan in Frankrijk nooit verwacht had. Ik amuseerde me rot en vergat de tijd.

 

Na de training werden we getrakteerd op een verkenningsrit langs het Albatros parcours. Wat een paradijs! Zo dichtbij en toch ver weg van de immer bruisende lichtstad. We zwierven over de heuvels, langs strak geschoren, glooiende fairways, met welig wuivende zwenkgrassen en weidse waterpartijen, hier en daar verminkt door gapende zandkraters, en aan de horizon bewaakt door statige populieren. De gids zei dat de baan er bijzonder moeilijk bij lag, dat amateurs met single handicap vaak ontgoocheld waren als ze hier t.g.v. de nijdige rukwinden, scores boven de 100 haalden.

Diep onder de indruk werden we afgezet aan het hotel om wat te relaxen en ons op te frissen.

 

 

 

 

Later, tijdens een heerlijk diner in restaurant ‘Le Pitch’, werden de ploegen samengesteld en werd de wedstrijdformule uitgelegd: iedere ploeg bestond uit drie amateurs en één Tourspeler. Bij elke hole telde de som van de bruto scores van de pro en de beste amateur. Een toffe uitdaging! Ik werd ingedeeld bij het Team ‘Vent Debout’ en schudde enthousiast de hand van Denise (een Franse bankierster met handicap 8,4) en Günther (een keurige Duitser, mede-sponsor en handicap 5,5). Ik pruttelde niet toen men mij weer als ‘André’, de vastgoedexpert met handicap 12,0 aansprak (terwijl ik net naar 18,4 gezakt was). Dan volgde het spannendste moment van de avond: de toewijzing van de pro’s. Als eerste kwam Rory Mc Ilroy uit de trommel, dan Justin Rose, Jon Rahm, Ian Poulter, … en wij kregen Tommy Fleetwood toegewezen. Waw, de ster van de Ryder Cup! Tommy loodste ons naar de bar en koos een gezellige hoek uit voor een momentje van team-building. Hij vroeg hoe het met onze golfkunsten stond, praatte heel gewoon en zei dat we er vooral een fantastische ervaring van zouden maken.

 

Ondertussen kwam er een feestje op gang, soms onderbroken door korte speeches van de sponsors, promotie voor exotische golfresorts en spetterende productpresentaties. Zonder ophouden werden ons leuke of handige golfgadgets toegestopt. Heel de avond staarde ik vol bewondering naar de Tourspelers, die voortdurend voor selfies moesten poseren en handtekeningen uitdelen. Dan plots stopte de muziek en werden we naar bed gestuurd want daags nadien moesten we fris aan de afslag verschijnen.

 

’s Morgens was ik al vroeg uit de veren. Ik genoot van een gezond ontbijt, trok mijn nieuwe polo aan en stapte met flinke tred naar het oefenterrein. Wat stretchen, een beetje inslaan op de driving range en mijn zelfvertrouwen opkrikken met kort spel. Klaar voor de start op hole 1, tadaa! Een PAR 4 van 419 yards (wat ik snel omrekende naar zo’n 380 meter. Jaja, ik was voorbereid!). Te midden van honderden toeschouwers zwiepte Tommy enkele keren vervaarlijk met zijn driver. Het werd muisstil en daar vertrok zijn eerste supersonische kogel. Die verdween ogenblikkelijk uit het zicht, maar landde uiteindelijk netjes midden op de fairway. Een stormachtig applaus. Günther had de zware verantwoordelijkheid als tweede te moeten spelen, maar ook hij legde de bal onberispelijk op het kortgemaaide gras, zij het een ietsje minder ver. Mijn beurt! Ik daverde op mijn benen, knikte met mijn knieën en sloot mijn ogen. Toch ging mijn bal de juiste richting uit. En ook Denise deed het goed. We waren vertrokken voor een fenomenaal avontuur.

 

Hole na hole stonden we versteld hoe Tommy met het balletje goochelde. Bij elke slag keilde hij het kleinood ver weg met een ongelofelijke lenigheid en kracht, maar telkens vonden we het terug op de fairway of op de green. Als wij klungelden (en dat deden we!) lachte hij bemoedigend en gaf ons kleine tips, als we een mooie slag deden strooide hij met complimentjes.

 

Ruim twee uur later kwamen we aan hole 11. Ik had nog niet echt veel punten gescoord voor ons team. Maar daar sloeg ik warempel voor de allereerste keer in mijn leven een hole-in-one! Applaus en gejoel vanuit de menigte! Applaus voor mij! Een high-five van Tommy en een spontane kus van de charmante Denise. Mijn vertrouwen kreeg een boost. Ik deed het steeds beter met mijn ijzers en zweefde nog enkele uren verder over de heuvels van Versailles.

 

Echt, ik heb geen woorden genoeg om het euforisch gevoel te beschrijven om samen met die wereldsterren, omringd door honderden supporters, tussen de touwen op dat heilig, groen tapijt te mogen lopen. Maar ik kan het jullie alleen maar aanraden: schrijf het direct op je bucket list en probeer eens in je carrière aan zo’n Pro-Am mee te doen.

 

Ons team eindigde als vijfde op achttien en Tommy was de beste Pro met een score van -4. En dan, toen twee adembenemende hostessen mij onder het verzengende licht van de spots, een kristallen vaas overhandigden voor mijn ace op hole 11, dacht ik: “Is dit niet te mooi om waar te zijn?”

COLOFON

 

Officieel golfblad van

Golf Vlaanderen

 

Redactie

Carl Dieryckx, Hugo Croes, Katrien Pauwels,
Ymke Vanherp & Marc Verneirt.

 

Created by Benseys.com bvba

Verantwoordelijke uitgever

Golf Vlaanderen vzw - Luc Feremans

Leuvensesteenweg 643

1930 Zaventem

 

Tel.: 02/752 83 30

Fax: 02/752 83 39

E-mail: info@golfvlaanderen.be

www.golfvlaanderen.be