GV Digitaal

Waarom steelt een kraai golfballen?

Kortverhaal

door Back Spin

Waarschijnlijk heb je zelf ook al eens meegemaakt dat een krassende kraai voor je ogen je bal oppikt en er tergend mee wegvliegt, hoe verwoed je ook in je handen klapt of met je armen staat te zwaaien? Niet echt een probleem als jij of een andere golfer het ziet gebeuren, want je mag een nieuwe bal droppen waar de eerste door de ‘outside agency’ werd weggeplukt. Maar als niemand het zag, mag je niet zomaar veronderstellen dat de ‘corvus corone’ er weer mee weg is.

 

De vraag die wij ons telkens stellen is waarom kraaien dat doen. Hebben ze iets tegen golfers omdat die zich ongevraagd een stuk natuur hebben toegeëigend? Doen ze het om ons te treiteren of gewoon voor hun plezier? Enkele mogelijke verklaringen:

 

Vooreerst moeten we opmerken dat niet alleen kraaien maar ook andere vogels zoals eksters, meeuwen, spreeuwen en zelfs papegaaien zich reeds aan dit spelbederf hebben bezondigd. Verder beweren ornithologen dat het een universeel probleem is. Als dat een troost kan zijn?

Om evidente redenen lopen golfclubs er niet mee te koop maar via blogs van misnoegde leden, vernamen we dat er golfoorden zijn waar 300 ballen per jaar verdwijnen. Vorig jaar nog vond een greenkeeper in Leeds meer dan 1500 ballen terug in een holle boom naast de golfbaan. En toch zijn er golfclubs die een kraai in hun logo opnemen?!

 

De meest gehoorde verklaring voor het ‘pick up’ fenomeen is dat kraaien de ballen voor (hun) eieren aanzien. De diefstallen gebeuren immers meestal in het voorjaar. En het zijn meestal witte ballen die van de baan geplukt worden. Een plausibele theorie want vanuit vogelperspectief gelijken witte ballen op eieren. Maar die greenkeeper uit Leeds vond ook tientallen gele en rood gestreepte ballen in de oude boom. Daarbij komt dat de meeste spelers met witte ballen spelen, en dan is het evident dat die het vaakst verdwijnen. Sommige golfclubs raden nu aan om met fluorescerende ballen te spelen. Die werden inderdaad nog niet massaal door vogels opgepikt, maar ons onderzoek wees uit dat alleen rare vogels met zulke ballen spelen. Het is dus voorbarig om hierover conclusies te trekken.

Een bijkomend argument om de ‘theorie van de eieren’ te verwerpen is dat er golfballen in open weides en op afgelegen paden teruggevonden werden, mijlen verwijderd van een golfbaan. Uitzonderlijk zelfs tot 30 kilometer! Zeg nu zelf: welk zinnig wezen neemt zo’n nodeloos risico met zijn toekomstige kroost?

 

Een tweede theorie stelt dat kraaien verlekkerd zijn op een bittere, elastische stof, die verwerkt wordt in een golfbal. Een soort gom die vrijkomt als de vogel er hard op kauwt. Biologen beweren dat de zwarte deugnieten daarom een voorkeur voor ‘verse’ ballen hebben. We betwijfelen het en hebben nooit gemerkt dat er siroop uit een golfbal stroomt, zelfs niet na een stevige mep.

Toch suggereren golfminnende wetenschappers dat dit de verklaring is waarom men vanaf 1974 bij de British Open definitief voor de grotere, Amerikaanse bal koos. Die konden kraaien niet meer in hun bek knellen.

 

Andere bronnen zeggen dat vogels, en in het bijzonder kraaien, intelligente beestjes zijn die resoluut opkomen voor het milieu. Dat ze geweldloze of ludieke acties voeren tegen mensen die hun vredige natuurgebieden hebben veroverd en steeds vaker en gelijk waar, ongestraft ‘plastics’ lozen. Recentelijk nog getuigden zeemeeuwen dat een bende arrivisten zich op hun dure yacht verveelden en de oceaan als driving range gebruikten.

Maar vergis je niet, ‘birds’ zijn niet altijd zo vreedzaam en geweldloos geweest. Hitchcock maakte er in 1963 een film over: meeuwen, raven en kraaien die zich wreekten op de bewoners van Bodega Bay in Florida, omdat ene mevrouw Melanie Daniels bij haar afslag een meeuw had gedood. Dat was de druppel die de emmer toen deed overlopen, want het stak de vogels al lang de ogen uit dat elke golfer die een ‘birdie’ scoorde, telkens een stel gekooide dwergpapegaaien of zgn. ‘love birds’ won. Vandaar de term ‘birdie’ trouwens, maar dat doet hier niet ter zake.

 

Later constateerden biologen en psychologen dat slimme vogels sociaal of emotioneel reageren als een van hun vrienden of familie gedood wordt. Ze verzamelen dan stil rond de ‘crime scene’, niet als ramptoeristen, maar om samen te rouwen of om te leren hoe ze kunnen voorkomen dat ze zelf hetzelfde lot zouden ondergaan. Maar op andere momenten kunnen vogels uit hun krammen schieten en echt uit zijn op wraak.

 

Een volgende stelling zegt dat raven en kraaien elkaar iets kunnen ‘aanleren’ dat verder gaat dan aangeboren gedrag. Zoals bijvoorbeeld een golfbal oprapen. Bepaalde vogels trainen er urenlang op – de grotere bal is intussen al geen probleem meer – en ze amuseren zich kostelijk op talloze golfterreinen. Liefst op mondaine clubs, waar de verontwaardiging van golfers altijd het grootst blijkt te zijn.

 

Nog andere wetenschappers beweren dat vogels het elkaar niet aanleren, maar dat ze elkaar gewoon ‘na-apen’. Het jatten van golfballen is een onderdeel geworden van hun groepscultuur, zeggen ze. Deze geleerden zweren bij het experiment ‘monkey see, monkey do’: men doet dingen, maar niemand weet nog waarom men het doet. En niemand durft het nog te vragen, uit schrik een domme vraag te stellen. Het experiment gaat als volgt: vijf apen worden in een kooi gezet. Bovenaan hangt een banaan, eronder staat een trapladder. De eerste aap kruipt op de ladder maar net als hij die lekkere banaan wil pakken, worden alle apen met ijskoud water natgespoten. Dat vinden apen verschrikkelijk, dus verbieden ze elkaar nog op die ladder te kruipen. Het verbod blijft geldig, zelfs nadat alle apen één voor één vervangen werden door nieuwe apen. Geen aap weet nog waarom het grabbelen naar de banaan verboden is. Er wordt niet meer met water gespoten, maar het verbod blijft van kracht. Het mag niet omdat het niet mag!

 

Vermoedelijk schuilt in elke theorie een stukje waarheid en wellicht is het dus bij vogels zo gegaan: ooit dacht een kraai dat hij een ei zag liggen op een fairway. Hij pikte de golfbal op en bracht hem naar een schuilplaats. De ijdele (mannelijke?) kraai wou zijn vergissing niet toegeven, en dus deed hij het nog eens over. Zijn makker zag het gebeuren en wou even pienter zijn, dus probeerde hij het ook. En voor ze het goed en wel beseften, begonnen alle kraaien golfballen te verzamelen. Geen haan die er naar kraaide. Behalve die arme golfer. Die vloekte en stampte woest om zijn verloren bal.

 

 

 

 

COLOFON

 

Officieel golfblad van

Golf Vlaanderen

 

Redactie

Carl Dieryckx, Hugo Croes, Katrien Pauwels,
Ymke Vanherp & Marc Verneirt.

 

Created by Benseys.com bvba

Verantwoordelijke uitgever

Golf Vlaanderen vzw - Luc Feremans

Leuvensesteenweg 643

1930 Zaventem

 

Tel.: 02/752 83 30

Fax: 02/752 83 39

E-mail: info@golfvlaanderen.be

www.golfvlaanderen.be